دوشنبه های شعر

X

دوشنبه های شعر

گزارشی از جلسات هفتگی نقد شعر در حوزه هنری تهران


	ترنم داوودی سکوت سلام دوست دوشنبه ها این ماه نقد کتاب ترنم داوودی سکوت سروده ی قربان ولیئی در حوزه هنری تهران می باشد .قربان ولیئی متولد 1349 در شهرستان صحنه واقع در استان کرمانشاه . دانشجوی دکترای ادبیات فارسی در دانشگاه تربیت مدرس تهران و ترنم داوودی سکوت سومین کتاب منتشر شده اش می باشد که پیش از آن مجموعه ی گزیده ی ادبیات معاصر در سال 78 و مجموعه ی گفتم به لحظه نام تو را جاودانه شد در سال 1382 منتشر شده است گزیده ای از ترنم داوودی سکوت : سکوت پنجره دریا فقط تماشا کن ورود رود به دریا فقط تماشا کن وفور سرخی و سبزی وقوف ناب نسیم سماع عرشی افرا فقط تماشا کن به رنگ سیب و انار و بهار آمده است حقیقت است نه رویا فقط تماشا کن بسیط خاک لبالب شد است از کلمات و باغ رقص الفبا فقط تماشا کن نزول ذات قناری به روی داوودی هزار آیه آوا فقط تماشا کن به حرف آمده گل با بلاغتی قدسی نه استعاره نه ایما فقط تماشا کن (( مرا بستایید )) هر طرف جاری است ظهور کرده در اشیا فقط تماشا کن وزید و برد مرا تا . . . رسیده ام ها ها به رقص آمده ام با . . . فقط تماشا کن درست نیمه شب بود اتفاق افتاد درون آینه خورشید ناگهان رخ داد سحر شکفت درختان به رقص افتادند شبیه نیمه اردیبهشت یا خرداد هزار چشم به حیرت دچار روییدند برای چیدن پیغام‌های تاره باد فشرده بودم و تا هیچ امتدادم بود تمام می‌شدم بی حدود بود ابعاد نبود بودم و بودی رقیق پیدا بود ضمیر گمشده بود از تلاقی اضداد به خویش آمدم آیینه‌ها ترک خوردند چقدر ساده هبوط من اتفاق افتاد \|+\| نوشته شده توسط اهالی حوزه در دوشنبه دوازدهم شهریور 1386 \|


	سبزها، قرمزها (3) دوشنبه، ۳۱ اردیبهشت ماه جلسه ی نقد کتاب « سبزها، قرمزها» سروده ی آقای صادق رحمانی ( و با حضور شاعر) برگزار شد. در ابتدای جلسه، آقای صابر امامی ضمن تشکر از حضور آقای رحمانی، با قرائت بخش هایی از مقدمه ی نیما یوشیج بر شعر « افسانه» به ویژگی های شعر نیمایی پرداخت و پس از بحث مبسوطی در تفاوت های سنت و مدرنیته، نسبت شعرهای این کتاب را با میراث نیمایی (که عنوان دوم کتاب ، یعنی «رباعی های نیمایی» است)مورد پرسش قرارداد. آقای امامی تصریح کرد که سوای این ادعای شاعر، شعرهای زیبا و باطراوتی را در این کتاب می خوانیم. منتقد بعدی، آقای سید احمد نادمی با اشاره به ساختار کتاب، خلاصه ای از نقدهای انتهای کتاب را که ویژگی های شکلی و محتوایی شعرهای آقای رحمانی را برشمرده اند مطرح کرد و در مخالفت با هایکویی بودن این شعرها، آن ها را در منظری کلی تر، تجربه های امپرسیونیستی در شعر دانست و با شرح مفهوم امپرسیونیسم در شعر به ترسیم ذهنیت شاعر نسبت به زادگاه، شهرنشینی و دغدغه های ایدئولوژیک و اجتماعی اش پرداخت. آقای حمیدرضا شکارسری، آخرین منتقد جلسه، با تکیه بر جمله ای از کانت که اثر هنری را در نوع بازگویی اش از طبیعت ارزیابی می کند، به نمونه ای از شعرهای ناموفق و موفق این مجموعه با توجه به سخن کانت اشاره کرد. ایشان در انتها، مخالفت خود را با نظر آقای نادمی که وزن و قافیه را ویژگی شناسنامه ای آقای رحمانی در شعر امپرسیونیستی اش خوانده بود ابراز نموده و وجود قافیه را مانع طبیعی بودن شعر (از نظر کانت ) دانست. \|+\| نوشته شده توسط اهالی حوزه در یکشنبه ششم خرداد 1386 \|


	سبز ها قرمز ها (2) رادیو یک جعبه کهنه در کنار گلدان آواز بنان هنوز می آید از آن نقد این ماه: کتاب سبز ها قرمز ها از: صادق رحمانی دوشنبه همین هفته 31/2/86 در: تهران / تقاطع خ حافظ و خ سمیه / حوزه هنری/ سالن اندیشه ی 2 ساعت 17 الی 19 منتقدان : حمید رضا شکارسری سید احمد نادمی دکتر صابر امامی \|+\| نوشته شده توسط اهالی حوزه در یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386 \|


	سبزها، قرمزها (1) سخاوت سبزها ، قرمزها مثل یشم است و عقیق چه سخاوتمند است شاخه ی خشک کُنار میوه ی کُنار سبز که باشد، کمی خام و سفت است و غیرقابل خوردن اما وقتی به حد نهایی خود می رسدقرمز می شود. در آن هوای فروردین درخشش کُنارهای صحرای اناخ، هر عابری را به سمت خود می خواند. در آن بعدازظهر، دست های ما به سمت شاخه های کُنار دراز بود، سایه هایمان درازتر... باید به شهر برمی گشتیم . شعر «سخاوت» از کتاب سبزها، قرمزها سروده ی صادق رحمانی است که در اردیبهشت ماه در جلسات نقد شعر حوزه ی هنری بررسی و نقد می شود. در اولین جلسه ( سوم اردیبهشت) در باره ی ترکیب «رباعی نیمایی» که شاعر این کتاب برای شعرهایش انتخاب کرده است بحث شد. نتیجه ی بحث این بود که استفاده از وزن رباعی و تکنیک شعر نیمایی در بعضی از شعرهای این کتاب برای پذیرفتن این ترکیب کافی نیست. پانوشت های بعضی از شعرها نیز موضوع بحث دیگری شد که نیمی از وقت جلسه به آن گذشت. ضرورت داشتن یا تزیینی بودن پانوشت ها هدف اصلی این بحث بود. * در ادامه ی جلسه آقایان مجید سعدآبادی، سینا علیمحمدی، حبیب محمدزاده، سید اکبر میرجعفری و خانم مریم جعفری تازه ترین شعرهایشان را خواندند که نقد شد. * در انتهای جلسه، کتاب های «پیانو» سروده ی خانم مریم جعفری و «پاره خط» سروده ی سینا علیمحمدی برای جلسات ماه های آینده پیشنهاد شد. \|+\| نوشته شده توسط اهالی حوزه در سه شنبه چهارم اردیبهشت 1386 \|


	زن، تاریکی، کلمات (2) دوشنبه 27 فروردين جلسه ي نقد كتاب « زن، تاريكي، كلمات»، چهارمين مجموعه ي شعر آقاي حافظ موسوي در تالار انديشه ي حوزه ي هنري برگزار شد. منتقدان اين ماه آقايان صابر امامي، حميدرضا شكارسري و محمد علي شفايي بودند. دكتر صابر امامي در سخنان خويش با گزارشي از عناصر گوناگون در شعرهاي اين كتاب، بارزترين ويژگي اين شعرها را كوششي بودن آن ها دانست و حضور خودآگاه شاعر و عامدانگي و تصنع حاكم بر شعرها را مانعي براي رسيدن به تاثيري عاطفي ارزيابي كرد. ايشان با طرح نظر افلاطون در كتاب «جمهور» در باره ي شعر و تفسير گادامر از اين راي و با توجه به شعرهاي كتاب «زن، تاريكي، كلمات» اظهار داشت شاعر اين مجموعه از مدينه ي افلاطوني اخراج نمي شود. آقاي حميدرضا شكارسري، دومين سخنران جلسه، حقايق را به دو دسته ي علمي و شعري تقسيم كرد و ويژگي هاي اين دو دسته را اين گونه برشمرد: حقايق علمي تجربي اند، اصالت خود را از جهان خارج مي گيرند، با شناخت همراهند و مهمتر از همه با واقعيت هاي بيروني همساز هستند. اما حقايق شعري از اثبات بي نيازند، از شهود بهره مي گيرند و با واقعيت هاي بيروني همساني مي يابند. با اين مقدمه، ايشان با اشاره به شعرهاي كتاب متن هاي كتاب را حاوي حقايق شعري دانست و به همين دليل، كتاب «زن، تاريكي، كلمات» را كتابي موفق ارزيابي كرد. آقاي شكارسري شيوه ها و شگردهايي را كه آقاي موسوي با توسل به آن ها به اين توفيق دست يافته است اين گونه وصف نمود: شاعر در حين استفاده از عناصر بيروني در آن ها نفوذ كرده و به آن ها هويتي تازه مي دهد / با فاصله گيري از متن، همچون يك ابژه به شعر نگاه مي كند/ از ساختارهايي چون سينما و عكاسي استفاده ميكند تا از ساختار نثر گزارشي دور شود/ در متن هاي گذشته دستكاري مي كند و آن ها در خدمت شعر خود در مي آورد/ به روحيه ي خاطره باز خود متكي است. آخرين سخنران جلسه، دكتر محمدعلي شفايي سخن خود را اشاره به اين كه شاعر اين كتاب نام آشناي خود را با تلاشي موفق و در طي سال ها به دست آورده و از رانت هاي رسانه اي بهره اي نبرده است گفت نام حافظ موسوي بزرگتر از شعرهاي اين كتاب است و شاعردر اين كتاب نسبت به كتاب هاي سابقش پسرفت داشته است. ايشان براي روشن شدن ادعاي خويش بخش هايي از مقاله ي خود را كه با نام « شوخي هايي برابر آينه» در نقد اين كتاب در روزنامه ي همشهري (6 دي ماه سال گذشته) منتشر شده قرائت نمود. در انتهاي جلسه، سخنرانان به پرسش هاي حاضران پاسخ دادند. \|+\| نوشته شده توسط اهالی حوزه در چهارشنبه بیست و نهم فروردین 1386 \|


	زن، تاریکی، کلمات (1) نیلوفر کبود زن، زنده بود و ایستاده بود آن سوی جوی که در عکس بود و دست دراز کرده بود که نیلوفر کبود را بدهد به مرد که این سوی جوی در عکس ایستاده بود زن فکرش را نکرده بود که عکس، قدیمی است و مرد تکه تکه شد فرو ریخت در جدول کنار خیابان نیلوفر کبود بر آب بود * شعر «نیلوفر کبود» یکی از شعر های کتاب «زن، تاریکی، کلمات» چهارمین کتاب شعر آقای حافظ موسوی پس از کتاب های «دستی به شیشه های مه گرفته ی دنیا»، «سطرهای پنهانی» و «شعرهای جمهوری» است که در فروردین ماه در جلسات نقد شعر حوزه هنری خوانده می شود. دوشنبه بیستم فروردین - اولین جلسه ی سال جاری - این شعر و شعرهای «غزالی در خانه ی سالمندان»، «توت فرنگی وحشی»، «میدان واو»،«صداگذاری» و «بیا سوار شویم» خوانده و نقد شد. \|+\| نوشته شده توسط اهالی حوزه در چهارشنبه بیست و دوم فروردین 1386 \|