سخاوت
سبزها ، قرمزها
مثل یشم است و عقیق
چه سخاوتمند است شاخه ی خشک کُنار
میوه ی کُنار سبز که باشد، کمی خام و سفت است و غیرقابل خوردن
اما وقتی به حد نهایی خود می رسدقرمز می شود.
در آن هوای فروردین درخشش کُنارهای صحرای اناخ، هر عابری را به سمت
خود می خواند. در آن بعدازظهر، دست های ما به سمت شاخه های کُنار دراز
بود، سایه هایمان درازتر... باید به شهر برمی گشتیم .
شعر «سخاوت» از کتاب سبزها، قرمزها سروده ی صادق رحمانی است که در اردیبهشت ماه در جلسات نقد شعر حوزه ی هنری بررسی و نقد می شود.
در اولین جلسه ( سوم اردیبهشت) در باره ی ترکیب «رباعی نیمایی» که شاعر این کتاب برای شعرهایش انتخاب کرده است بحث شد. نتیجه ی بحث این بود که استفاده از وزن رباعی و تکنیک شعر نیمایی در بعضی از شعرهای این کتاب برای پذیرفتن این ترکیب کافی نیست.
پانوشت های بعضی از شعرها نیز موضوع بحث دیگری شد که نیمی از وقت جلسه به آن گذشت. ضرورت داشتن یا تزیینی بودن پانوشت ها هدف اصلی این بحث بود.
*
در ادامه ی جلسه آقایان مجید سعدآبادی، سینا علیمحمدی، حبیب محمدزاده، سید اکبر میرجعفری و خانم مریم جعفری تازه ترین شعرهایشان را خواندند که نقد شد.
*
در انتهای جلسه، کتاب های «پیانو» سروده ی خانم مریم جعفری و «پاره خط» سروده ی سینا علیمحمدی برای جلسات ماه های آینده پیشنهاد شد.
|
+| نوشته شده توسط
اهالی حوزه در سه شنبه چهارم اردیبهشت 1386
|
