دوشنبه، ۳۱ اردیبهشت ماه جلسه ی نقد کتاب « سبزها، قرمزها» سروده ی آقای صادق رحمانی ( و با حضور شاعر) برگزار شد.
در ابتدای جلسه، آقای صابر امامی ضمن تشکر از حضور آقای رحمانی، با قرائت بخش هایی از مقدمه ی نیما یوشیج بر شعر « افسانه» به ویژگی های شعر نیمایی پرداخت و پس از بحث مبسوطی در تفاوت های سنت و مدرنیته، نسبت شعرهای این کتاب را با میراث نیمایی (که عنوان دوم کتاب ، یعنی «رباعی های نیمایی» است)مورد پرسش قرارداد. آقای امامی تصریح کرد که سوای این ادعای شاعر، شعرهای زیبا و باطراوتی را در این کتاب می خوانیم.
منتقد بعدی، آقای سید احمد نادمی با اشاره به ساختار کتاب، خلاصه ای از نقدهای انتهای کتاب را که ویژگی های شکلی و محتوایی شعرهای آقای رحمانی را برشمرده اند مطرح کرد و در مخالفت با هایکویی بودن این شعرها، آن ها را در منظری کلی تر، تجربه های امپرسیونیستی در شعر دانست و با شرح مفهوم امپرسیونیسم در شعر به ترسیم ذهنیت شاعر نسبت به زادگاه، شهرنشینی و دغدغه های ایدئولوژیک و اجتماعی اش پرداخت.
آقای حمیدرضا شکارسری، آخرین منتقد جلسه، با تکیه بر جمله ای از کانت که اثر هنری را در نوع بازگویی اش از طبیعت ارزیابی می کند، به نمونه ای از شعرهای ناموفق و موفق این مجموعه با توجه به سخن کانت اشاره کرد. ایشان در انتها، مخالفت خود را با نظر آقای نادمی که وزن و قافیه را ویژگی شناسنامه ای آقای رحمانی در شعر امپرسیونیستی اش خوانده بود ابراز نموده و وجود قافیه را مانع طبیعی بودن شعر (از نظر کانت ) دانست.
|
+| نوشته شده توسط
اهالی حوزه در یکشنبه ششم خرداد 1386
|
